Yalnızlığın Habercisi

ne geceler ağladım sessizce sensizliğe
nasıl da aldandım yalan gülüşlere
nasıl bağlandım ellerine
nasıl da sevmiştim herşeyimle…

oysa her günün buğusuna adını yazdım
içim titredi sana her baktığımda,
günler, aylar, yıllar geçtiğinde bile hala
ilk günkü gibi delicesine çarptı her buluşmamızda yüreğim…

meğer kumlara yazmışsın sen sevdamızı,
bir gün bir rüzgarla uçtu gitti hepsi,
oysa ben erişilmez sanmıştım
hiç düşünmedim bir saniye bile sensiz nefes almayı,
ama sen gittin, beni nefessiz bıraktın,
sonra ölüyorum sandım,
afalladım…

şimdiyse sen bittin
ben yüreğime yeniden baharı getirdim
yeniden yeşerdi dallarım,
ama biliyor musun yine de inceden sızın var,
bazen diriliyorsun seni gömdüğüm topraklardan…

nefret mi desem, keşke mi desem tam bir karşılığı yok duygularımın,
belki gerçekten bir yalandın,
belki de gerçekten sen de çok yaralandın,
inan bilmiyorum…

ben yine bir gecedeyim,
bu gece çok uzun zamandır ilk defa çıkageldin,
sen eskiden de, yalnızlığı da beraberinde getirirdin
hala herşey aynı,
sen geldin,
yalnızlık da seninle geldi…..

[B. Selin KALE]