Yalnızlığım

Şimdi saat hiçliğin ertesi; ne gündüz Güneş doğdu, ne de gece Ay…Üşüdük hepimiz bu Yaz ortasında…

Zaten hiç sebep yokken hatırımıza geldi yine hep sana benzeyen kızlar; utangaç, sessiz ve gülüşünde geçen Yazdan kalma sesler…Kulağında hiç duyamayacağın kadar eşsiz bir serenad, artık hiç susmadan ağlayacak…

Bakışların karanlığın göbeği, azgın nehir çiçeği sanki…Alnında sevdadan kalma izler…Şimdi sen, hiçbir kere sonsuz; sevişmek değilsin…An değilsin, acı hiç…Gözlerin yok ki…Dilin yumuşak mı, boynundan kokular salınır mı?

Hangi sevincin sınırını zorlasa da, eğer varsa göğüs kafesinde kalbin ve her kime aitse kanın, benden başka her yerdesin…Dudakların çatlamış, terlemiş gibisin…Dokunamaz sana ellerim, tadamaz tuzunu dilim…

Şimdi sen hiçliğin ertesisin…Yalnızlığımda çalmaz telefonlar…Sen beni evde de beklemezsin…İş dönüşü akşamüstleri canının çektiği meyveyi sipariş etmezsin…

Dışarısı sıcak, evde üşüyor musun?

Yeni bir film gelmiş sinemalara, kimle gidelim?

Geçen haftasonu ikinci el bir kitap bitirdim, kime anlatayım?

Sayende eski defterler bir bir açılıyor…Leş yiyici akbabalar gibi tepeme üşüşen bu kadıncıklara acıyorum…Onlara acıdığım için gönüllerini almak zorunda kalıyorum…Senin yüzünden, insan yüzüne çıkacak göz kalmıyor artık…

Eh artık yolcu yolunda gerek…Gün gelir, aklın düşer gerilere…Bu şehrin en sevmediğin sokaklarını hatırlarsın…Varlığında dişlerine bulaşan tadımı hiç unutmadığını varsayalım hadi…Ne değişir?

Artık zaman yok, anılar aç kalmış bir köpek yavrusu kadar çaresiz…Ne olurdu sanki biraz daha kalsaydın…

Sarılıp uyuduğumuz, sevişerek uyandığımız odamızın içinden yalnızlık tünellerini geçirdin…Bir tek cılız sarı bir lamba kaldı aşkımızdan geriye…

Yalnızlığım, işte evin o en uç köşesindeki odamızda hala ve aptalca yanmaya and içmiş ampulün etrafında uçuşan sineklerden biri gibi…Tek aydınlık var, o da sahte…Tek gerçek var; alnımın çatından kan sızdıran uçsuz bucaksız çaresiz yalnızlığım…