Her gün akşam bastırmadan yola düşerdi, ben de ardından. Ne kadar hızlı da yürüsem, hatta koşsam bile yetişemeyeceğim kadar çabuk uzaklaşırdı benden ve hep Batıya doğru…Susardım, o da hiçbir şey söylemezdi…

Bilirdim zaten; tek derdi Güneş’in hala aydınlattığı yöne doğru kaçmaktı, Günbatısından uzaklaşarak “insomnia”yı yeneceğini sanıyordu…Haksız da sayılmazdı ama kendince; teoride hep gündüz olan bir diyarda yaşarsa uyumak ihtiyacı hissetmeyecek gibi, ya da uyumak zorunluluğu çekmeyecekmiş gibi geliyordu ona…Yanılıyordu…Uykusuzdu işte, hem de zifiri karanlıkta gözleri fel fecir okuyan oyuncak bebeklerin camdan gözleri kadar açık gözleriyle, bir türlü huzurlu uykulara dalamayan, sabahları dinlenmiş olarak uyanamayan bir acayip yaratığa dönüşmüştü…

Ben de yıllar içinde farkettirmeden ona dönüşmüştüm, ya da tüm ruhumu ve bedenimi kendi yorgun maviliğine bürümüştü…Gözlerim onunkiler gibi masum ve bitkin, dişlerim onunkiler gibi aç ve bembeyaz, dudaklarım onunkiler kadar ıssız ve davetkar oluvermişti…Ne yazık ki en kötüsü de tüm uykusuzluğunu bana bulaştırıp, beni yapayalnız bırakıp anısızın kaybolup gidivermişti…

Şimdi ikimiz de birbirimizden habersiz, iki farklı karanlık zindanda, günışığına hasret, zamanımızı dolduruyoruz…Başımızı kaldırsak kuyunun başında gökyüzü alabildiğine açık ve mavi, ama utancımızdan bakamıyoruz…Yüzümüz yerlerde, en çok duvara dönük, aklımızda hayalini kurduğumuz, belki bir zamanlar seviştiğimiz Korikos koyu ve kristal berraklığında denizin dibi, birkaç martı ve paylaştığımız yeşil elmanın denizin tuzuna karışan tadı…Öpüşmek…Öpüşmek…Öpüşmek…

Dudak etlerimizde kanayan bir aşk ve yalnızlığın hazin sonla biten masalı…

Bir rüya görüyorsun kimsenin bilmediği…Şimdi biraz terliyorsun, sıcak basıyor, göğsünün tam orta yeri yanıyor…Az sonra üşüyebilirsin…Korkma…Bir rüya görüyorsun şeytanın gör dediği…Sabah kalktığında kimseye anlatamayacaksın…Canın epey sıkılıyor…Sık sık dalıyorsun düşüncelere…Elin titriyor önce, ardından dizlerin…Aklın karmakarışık, yüreğin mosmor bir yumruk…

Geçmiş günlerin yaşanmamışlığına ağıtlar yakmak gerekiyor belki de…Kim bilir belki bir gün geçmişini ve geleceğini birleştirebileceğini bile düşünüyorsundur…Sahi sen, bunca kabusları atlatıp, güçsüz düşüp, yine de hala o dipsiz uçurumu doldurabileceğini mi sanıyorsun?

Ayrılıp gittiğin o ev, o pencereler geri döndüğünde aynı sıcaklık ve tanınmışlığı sunmayacaklar sana…Sebepsiz başkaldırışlarını bağışlarım ama, ya tenine kazınan parmak izleri? Dudağındaki ıslaklığı nasıl açıklarsın bana, seni ben öpmedikten sonra?

Ben de bir rüya görüyorum, allak bullak ediyor gözlerimi…Uyanınca hiçbir şey hatırlamak istemiyor yüreğim…İki kanat takmış uçabilen bir serçeyim, ama öyle bir kabusun içinde yalnızlığıma esir düşüyorum ki, ne kanadım kalıyor parçalanmayan ne de kolum…Kahretsin! Özlemim içimi kemiriyor, seni köpek gibi özlüyorum!

Ben yine ve hep tek başıma, gök kubbenin altında, sonsuz bir boşluğun içinde bir kabusu yaşıyorum…Ama korkmuyorum!

Sen de korkma!
Sadece ölüyorsun, ağır ağır bir düşün içinde…Kar taneleri öylesine yığılmıyor üst üste…Onların kolları var, elleri ve bacakları…Sıklaştıkça sıralanışları, hızları arttıkça birbirlerine kenetleniyorlar…

Susuyorsun, suskunluğu görev bilerek…
Ama sadece ölüyorsun, başka bir şey değil yaşadığın yanılsama…Ve bugün yağan kar, eridiğinde yarın bir daha yağıyor olacak…Ama sen bu düşlemin içinden çıkamazsan yarın sabaha açamayacaksın gözlerini…Korkma!