Her gün akşam bastırmadan yola düşerdi, ben de ardından. Ne kadar hızlı da yürüsem, hatta koşsam bile yetişemeyeceğim kadar çabuk uzaklaşırdı benden ve hep Batıya doğru…Susardım, o da hiçbir şey söylemezdi…

Bilirdim zaten; tek derdi Güneş’in hala aydınlattığı yöne doğru kaçmaktı, Günbatısından uzaklaşarak “insomnia”yı yeneceğini sanıyordu…Haksız da sayılmazdı ama kendince; teoride hep gündüz olan bir diyarda yaşarsa uyumak ihtiyacı hissetmeyecek gibi, ya da uyumak zorunluluğu çekmeyecekmiş gibi geliyordu ona…Yanılıyordu…Uykusuzdu işte, hem de zifiri karanlıkta gözleri fel fecir okuyan oyuncak bebeklerin camdan gözleri kadar açık gözleriyle, bir türlü huzurlu uykulara dalamayan, sabahları dinlenmiş olarak uyanamayan bir acayip yaratığa dönüşmüştü…

Ben de yıllar içinde farkettirmeden ona dönüşmüştüm, ya da tüm ruhumu ve bedenimi kendi yorgun maviliğine bürümüştü…Gözlerim onunkiler gibi masum ve bitkin, dişlerim onunkiler gibi aç ve bembeyaz, dudaklarım onunkiler kadar ıssız ve davetkar oluvermişti…Ne yazık ki en kötüsü de tüm uykusuzluğunu bana bulaştırıp, beni yapayalnız bırakıp anısızın kaybolup gidivermişti…

Şimdi ikimiz de birbirimizden habersiz, iki farklı karanlık zindanda, günışığına hasret, zamanımızı dolduruyoruz…Başımızı kaldırsak kuyunun başında gökyüzü alabildiğine açık ve mavi, ama utancımızdan bakamıyoruz…Yüzümüz yerlerde, en çok duvara dönük, aklımızda hayalini kurduğumuz, belki bir zamanlar seviştiğimiz Korikos koyu ve kristal berraklığında denizin dibi, birkaç martı ve paylaştığımız yeşil elmanın denizin tuzuna karışan tadı…Öpüşmek…Öpüşmek…Öpüşmek…

Dudak etlerimizde kanayan bir aşk ve yalnızlığın hazin sonla biten masalı…

“All days walk towards Death, the last one reaches…” Montaigne

İsterdim ki bugün yarım saat arayla haberini aldığım birbirini hiç tanımayan iki kişi keşke hala hayatta olsaydı ve ben bugün çok farklı bir yazı yazsaydım…   

Bugün yine eskiyen bir yılın son günü…

Ne hızlı akıp geçmeye başladı zaman otuzumdan sonra…

Keşke uyumak diye bir şey hiç olmasaydı ve daha fazla anılar üretseydik sevdiklerimizle birlikte daha fazla yaşayarak…Çünkü uyurken insanlar, evler ve şehirler uyurken sanki ölüm sessizliği çöküyor yaşamın üstüne…Gözlerimizin ve zihnimizin açık olmadığı zamanlar sanki bu hayatta olmuyoruz…Zaman ve hareket duruyor gibi uyuyan bir şehirde…

Son zamanlarda aklıma takılan bir soru var: Acaba Tanrı bizim gerçek ve mutlak ölüme alışmamızı istediği için mi her güneş batışında bir çeşit ölüm yorganını üstümüze örter?

Neden uyku var? Neden uyumaya muhtaç yaratılmışız, hiç düşündünüz mü?

Bugün eski yılın son günü ve saatler sonra yeni yılın ilk gününe merhaba diyeceğiz…

Herkesin bir beklentisi var gelecekten…Umut etmek ve hayal etmek daha güzel ve zevkli günleri…Herşeyin başı sağlık deriz ama, para da istiyoruz gelecekten…Parasız hiçbir şey olmaz…Hatta günümüzde “aşk” bile artık meteliksiz yaşanmıyor…Daha iyi bir yaşam istiyor her kadın ve erkek, daha kazançlı bir iş, hatta daha ve sonsuz mutluluk, huzur istiyor her insanoğlu…

Ne yazık ki o iki genç insanın böyle beklentileri kalmadı bu hayatta…

Bu gece geldi ikisinin de acı haberi ardı ardına…

Biri kardeşimin iyi bir arkadaşı, minicik bir oğlu var…

Diğeri bir dostumun kuzeniydi, babasını da tanırım…

Peki nasıl olacak bundan sonra, artık onlar arkadaş değiller mi, artık kuzen değiller mi yani? Baba değiller mi oğullarına, oğul değiller mi babalarına?

Onlar artık yok…Ve bilselerdi bugün terk-i diyar eyleyeceklerini, sizce en çok sevdiklerinin kollarında olmak istemezler miydi?

Yarın gelecek yeni seneden hiçbir şey istemiyorum ben…Sevdiklerimle birlikte olmaktan başka…Ve beni gerçekten sevenlere sarılmaktan başka…

2008’in bu son gününde sabaha karşı uyku tutmuyor…

Beynimin derinlerinde yankılanan ve ben de aynı yaşta olduğumdan daha bir keskin bıçak gibi ruhumu dilimlere ayıran Cahit Sıtkı Tarancı’nın “35 Yaş Şiiri”, ama en çok son bölümü tekrarlayıp duruyor kendini , kulaklarımda çınlayarak, hem de kendi sesimle:

“Neylersin ölüm herkesin başında,
Uyudun uyanamadın olacak.
Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misâli o musalla taşında.”