Her gün akşam bastırmadan yola düşerdi, ben de ardından. Ne kadar hızlı da yürüsem, hatta koşsam bile yetişemeyeceğim kadar çabuk uzaklaşırdı benden ve hep Batıya doğru…Susardım, o da hiçbir şey söylemezdi…

Bilirdim zaten; tek derdi Güneş’in hala aydınlattığı yöne doğru kaçmaktı, Günbatısından uzaklaşarak “insomnia”yı yeneceğini sanıyordu…Haksız da sayılmazdı ama kendince; teoride hep gündüz olan bir diyarda yaşarsa uyumak ihtiyacı hissetmeyecek gibi, ya da uyumak zorunluluğu çekmeyecekmiş gibi geliyordu ona…Yanılıyordu…Uykusuzdu işte, hem de zifiri karanlıkta gözleri fel fecir okuyan oyuncak bebeklerin camdan gözleri kadar açık gözleriyle, bir türlü huzurlu uykulara dalamayan, sabahları dinlenmiş olarak uyanamayan bir acayip yaratığa dönüşmüştü…

Ben de yıllar içinde farkettirmeden ona dönüşmüştüm, ya da tüm ruhumu ve bedenimi kendi yorgun maviliğine bürümüştü…Gözlerim onunkiler gibi masum ve bitkin, dişlerim onunkiler gibi aç ve bembeyaz, dudaklarım onunkiler kadar ıssız ve davetkar oluvermişti…Ne yazık ki en kötüsü de tüm uykusuzluğunu bana bulaştırıp, beni yapayalnız bırakıp anısızın kaybolup gidivermişti…

Şimdi ikimiz de birbirimizden habersiz, iki farklı karanlık zindanda, günışığına hasret, zamanımızı dolduruyoruz…Başımızı kaldırsak kuyunun başında gökyüzü alabildiğine açık ve mavi, ama utancımızdan bakamıyoruz…Yüzümüz yerlerde, en çok duvara dönük, aklımızda hayalini kurduğumuz, belki bir zamanlar seviştiğimiz Korikos koyu ve kristal berraklığında denizin dibi, birkaç martı ve paylaştığımız yeşil elmanın denizin tuzuna karışan tadı…Öpüşmek…Öpüşmek…Öpüşmek…

Dudak etlerimizde kanayan bir aşk ve yalnızlığın hazin sonla biten masalı…

gönlümüzü eğledik fasıllarda…

Karartma sohbetlerini ağıtların,

sazlarla ancak dağıtabilirdik.

Olmadı…

Dostların eskilerini de,

aşkların eskimeyenlerini de hatırladık.

Az kaldı canımız çıkacaktı hasretlikten,

buzbeyazı kestik, içtiğimiz şarap gibi.

Neşelenmedi masamız…

Sapsarı çöl sıcağı da yoktu havada

ammmaaa çöldeydik zaman zaman,

ateşlerde yandık.

Issızlıktan ürkmemiz gerekirdi,

bana mısın demedik…

Korkusuzca yalın vücut, çırıl ayak 

dolaştık kızgın kumlarda.

Kurak toprakların iki hakimi vardı ya:

Sinsi yılan ve kızgın akrep…

Korkmadık bile onlardan…

Yorgunluğumuzu soğuk bir kayanın sırtında dindirdiğimiz 

o gecenin sabahında,gözlerimizi açtığımızda  

gözlerimizin önünde akrebin gözleri, 

dizlerimizin dibinde yılanın tıslaması peydahlanverdi…

İşte o an yüreğimizi göğüs kafesimizde hissettik.

Korktuk mu, yoksa heyecanlandık mı bilinmez. 

Akrebin gözleri mavi…

Akrepte bir başka haller…

Yılanın başına bir tekme bastık,

kızmış akreple gözlere daldık.

Tutup akrebi öptük

ağzı yangın yeriydi…Yandık…