Günahsız Şövalye

İşte böyle, eskimeyen dostum Barış
bir sen kaldın hep gitmeyen geride
yapraklarda yağmurun izi titrek
onsuz geçmeyen zaman bulanık
yanağında ne bir damla gözyaşı
ne çifte kumrularda artık aşk var…

Bir mevsim akıyor gözlerinden yere
her şey ve herkes renksiz bu zamanda
yalancı falcının mumu hala yanıyor
başında kara yazmalı kızlar
bir klasik gitar teli kadar gergin
suya yazılan şiir kadar heybetli…

Son sözünü söyleyemedi yazık
onsuz geçen ilk yaz nefes nefese
dakikada 193 yürek atışı
bir adım ilerisi çaresiz ölüm
henüz kırgın sevdam ve biraz
hançerden öte kursağımda yalnızlık…

Suskunluk çağlıyor gözündeki sözler
yoksa ağıt mı bu yakılan, kan mı?
cevabı yok Allahım, sonsuzluk mu?
bitmeyerek son buluyor sanki aşk
gitmeyerek terkediyor sevgisizler
ölmeyerek bir kere her an ölüyorsun Dünyada…

Son nefesini vermedi hala kıpkırmızı
içimdeki günbatımı rüzgar inliyor
işte böyle kadim dostum Barış
her gün gittikçe biraz daha kötüleşiyor
eski yunuslar kalmadı kıvrak ve aşık
göğsümün orta yerinde dipsiz balçık…

Şarkılarda sözü edilen bir umut var hala
ancak kim bilir hangi dağın ardında
bazı kızlar bazı erkeklere küstü
yola düşüyor canlar şafak vakti
bin ayrılık geçiyor trenlerde gölgesi
hiç durmuyor vagonlar hiçbir istasyonda…

Eksilmez sanılan seviler bitti
giderayak yaktı bizi bu kış
Mart’ın ortasıydı mahşer günü karanlık
kime sorsan geçerdi biterdi
gönlüme sorsan takvim duruyor
kanının son damlasında günahsız şövalye…