Tüm Dünyadaki eğitimli, eğitimsiz, zengin, fakir her kesimden insanı ele geçirmiş ve her geçen gün daha da kötüye götüren gizli bir canavar var: Kafeinyus İlletyus!

Bu illetin eline düşen zavallı insanlar hayatlarının son gününe kadar her geçen gün daha da kötüye giderek kafeinin boyunduruğunda yaşamaya devam ederler. Tam tersine, bu sinsi belanın elinden kurtulabilenler artık el titremelerinden, ten kuruluğundan, sinirli hallerinden, uykusuzluktan, ve daha başka birçok sıkıntıdan kurtulup sağlıklı günler geçirmenin zevkine varabilmişlerdir.

Aslında sözü fazla uzatmadan Kafeinyus İlletyus‘un zararlarını sıralayalım:

Günlük 250 mgr kullanılması durumunda:
1- Huzursuzluk

2- Sinirlilik

3- Uykusuzluk

4- Yüz Kızarıklığı

5- Fazla İdrar ve Sindirim Şikayetleri

Günlük 1 gr kullanılması durumunda:
1- Kas Seyirmesi

2- Yorgunluk

3- Duymama

4- Konuşmanın Düzensiz Akması

10 gr’a kadar dozlarda kullanılması durumunda:
1- Kulak Çınlaması

2- Işığın Parlaması

3- Ani Krizler(Panik Atak, Kalp Krizi)

4- Nefes Alma Güçlüğü

5- Ölüm

Bir bardak kahve yaklaşık 100-150 mgr kafein ihtiva eder, bir bardak çay yarısı kadar, bir bardak kola ise 1/3 ‘ü kadar kafein ihtiva eder. Bir bardak enerji içeceğinde ise yaklaşık 100 mgr kafein alınmış olur.

Kafein, sindirim sistemi ve kalp rahatsızlıklarının gelişmesine ve ağırlaşmasına neden olabilir. Üst karın ağrıları, bazen ülser ve kanamalar oluşabilir. Aşırı yüksek dozlarda ise kalp ritmi bozukluğu görülebilir, tansiyon düşer ve kan dolaşımı durabilir.

Diğer farklı Teşhisler: Manik olaylar, panik rahatsızlıklar, genel anksiyete rahatsızlıkları klinik raporlarda açıklanmıştır.

Bütün bu bilgiler tıbbi olarak kanıtlanmışken ey siz insanlar neden hala bu kadar çok kahve ve kola içersiniz ki?

Dün gece buz dengede ılık bir rüzgar sarmışken omuzlarından aşağısını rüya gördüğünü sandın…
Oysa sen hiçbir zaman güzel rüyalar göreceğine inanmazdın…

Bugün haftanın son günü…
Canımızın istediği her an her şekle bürünebilen birer yaratık olmayı isteyeceğimiz, bunun için canımızı bile verebileceğimiz bir gün…Böylece birlikte kaçıp uzaklaşmak bu tozlu ve et kokulu şehirden, hem de bir uçak olarak, ya da bir otobüs gibi tıngır mıngır yollarda süzülerek…
Yarın sabah uyandığımızda hangi kabuslarda yenilmek bilmez birer kahraman olduğumuzu hatırlarsak eğer, anlatırız birbirimize…Hangi ülkesine, hangi şehrine gitmiştik Dünyanın, bilin bakalım?

Düşünsene; bazen ben doğa üstü güçlere sahip bir kahraman, seni ağzı yangın kokan ejderhaların uçsuz bucaksız dağlardaki mağaralarından kurtarıyorumdur belki…Bundan belki birkaç yüzyıl öncesinde yaşayan Ortaçağ aşıklarıyızdır; üstü başı kirli olan, fakat yürekleri sevdadan ışıldayan…

Seni bütün gece kurtarıyorumdur, sabah olduğunda bir kere kurtarılmış oluyorsundur…

Masal gibi anlatarak düşlerimizi birbirimize, güne öyle uyanıyoruzdur…

Şimdi artık sabah…
Gün, perdemizin aralıklarından belinin kıvrımlarına yürümüş bile, hissediyoruz…
Gözlerimi açmadan önce sana parmak uçlarımla dokunmak ve yüzümü yaklaştırıp mis kokan tenini koklayarak yanımdaki aşık varlığını hissetmek hoşuma gidiyor…

Zaten bir an sonrası her ses ve renk değişiyor, gerçek yaşama, gerçek bir güne gözlerimi açıp, sabahın 7’sinde bal kokan dudaklarını tadıp, şeker gibi bir güne başlıyorum…

Dün gece üstüm açık mı kalmış, bacaklarıma kramp mı girmiş, kolumun üstüne ters mi yatmışım, ellerim mi uyuşmuş, bilemiyoruz…

Tek aklımıza gelen cümle şu: Günyadın Aşkım, Seni seviyorum…

Zaten hiç sebep yokken hatırımıza geldi yine hep sana benzeyen kızlar; utangaç, sessiz ve gülüşünde geçen Yazdan kalma sesler…Kulağında hiç duyamayacağın kadar eşsiz bir serenad, artık hiç susmadan ağlayacak…

Bakışların karanlığın göbeği, azgın nehir çiçeği sanki…Alnında sevdadan kalma izler…Şimdi sen, hiçbir kere sonsuz; sevişmek değilsin…An değilsin, acı hiç…Gözlerin yok ki…Dilin yumuşak mı, boynundan kokular salınır mı?

Hangi sevincin sınırını zorlasa da, eğer varsa göğüs kafesinde kalbin ve her kime aitse kanın, benden başka her yerdesin…Dudakların çatlamış, terlemiş gibisin…Dokunamaz sana ellerim, tadamaz tuzunu dilim…

Şimdi sen hiçliğin ertesisin…Yalnızlığımda çalmaz telefonlar…Sen beni evde de beklemezsin…İş dönüşü akşamüstleri canının çektiği meyveyi sipariş etmezsin…

Dışarısı sıcak, evde üşüyor musun?

Yeni bir film gelmiş sinemalara, kimle gidelim?

Geçen haftasonu ikinci el bir kitap bitirdim, kime anlatayım?

Sayende eski defterler bir bir açılıyor…Leş yiyici akbabalar gibi tepeme üşüşen bu kadıncıklara acıyorum…Onlara acıdığım için gönüllerini almak zorunda kalıyorum…Senin yüzünden, insan yüzüne çıkacak göz kalmıyor artık…

Eh artık yolcu yolunda gerek…Gün gelir, aklın düşer gerilere…Bu şehrin en sevmediğin sokaklarını hatırlarsın…Varlığında dişlerine bulaşan tadımı hiç unutmadığını varsayalım hadi…Ne değişir?

Artık zaman yok, anılar aç kalmış bir köpek yavrusu kadar çaresiz…Ne olurdu sanki biraz daha kalsaydın…

Sarılıp uyuduğumuz, sevişerek uyandığımız odamızın içinden yalnızlık tünellerini geçirdin…Bir tek cılız sarı bir lamba kaldı aşkımızdan geriye…

Yalnızlığım, işte evin o en uç köşesindeki odamızda hala ve aptalca yanmaya and içmiş ampulün etrafında uçuşan sineklerden biri gibi…Tek aydınlık var, o da sahte…Tek gerçek var; alnımın çatından kan sızdıran uçsuz bucaksız çaresiz yalnızlığım…

Seneler öncesini anımsamaya çalışıyorum…Yalnızlık ikindilerinde sen ve ben, yalnızlığımız aklımıza gelene kadar, iki büyük çocuktuk…Şimdi ne oldu bize?

Bir değil çok fazla sayıda yürek sancısını yazdı tarih alnımıza, biraz büyüdük…Bu Temmuz ortasında bir yaş daha gençleştim, sen de o kadar güzelleştin…Sahi, yıllar öldükçe tazelenen yüreğin mi, yoksa daha şimdi mi doğdun ellerine güneşin?

Gözlerim kamaştı, başım ağrıyor…Rüzgar omuzlarından yukarıyı, boyun iklimini etkiliyor…Bunu görüyorum, çünkü Güneşin terlettiği tenindeki ter damlaları rüzgarla yol bulup ilerliyor…Rüya bu ya; her gülümseyişine başka renkler yapışıp kalıyor ve gözlerin üzerime her düştüğünde daha da utangaç bir adam oluveriyorum…Canım acıyor, bunu hissediyorum…Uykumda kendimi seyrediyorum, yüzüm buruşuyor, alnımda boncuk haritası terler…Ben utangaç bir adam olmak istemiyorum…

Şimdi çıplak ayak bileklerine dokunmak istiyorum parmak uçlarımla…Her şeye rağmen, her hayal kırıklığına rağmen üç kere, dört kere, beş kere aşık olmak istiyorum…Gerçekten merak ediyorum, ben aptal mıyım, hiç bu kadar hüzün ertesine aşk istenir mi hiç, deli miyim ne?!?

Neyse ki rüyadayım, bunu bilmek biraz olsun yüreğime su serpiyor…Neyse ki sen de uzaksın, beni koruyorsun aşktan…Gözlerimi yüzüne açıp, dudaklarının arasından dişlerinin beyazıyla aydınlanan günlere gebe kalma yorgunluğundan beni alıkoyuyorsun…Sana minnettarım…İyi ki bana uzak, kendine yakınsın…

Karnım acıktı…Uyansam mı acaba?
Biraz beyaz peynir, birkaç parça domates ve salatalık, üç-beş de yeşil zeytin yesem belki zihnim yerine gelir. Ama, aklımda gönlümde bir an bile ellerimi terketmeyen çıplak ayak bileklerin var ki, ellerim hiç rahat durmuyor ve çıplak ayak bileklerine sulanıyor avcumun en hassas bölgeleri…

En iyisi rüyaya teslim olmaya devam etmek şimdilik…

Hani işte şimdiydi, geçmiş silinmişti? Şubat’tı, Mart’tı, Nisan’dı ya yaşadığımızı hissettiren; hani neredeydi, hangi hoş kokulu kır çiçeği yakından koklandığında rengini ve kokusunu gizlerdi?

Geçen yaz sıcağında, Temmuz’da, Ağustos’ta birkaç kez öldürülmüştük. Katiller hep bir gezmeydi, eğlenmeydi, sevişmeydi. Peki dengeler ne, adalet neredeydi?

Belki sondu düştüğümüz sevdaya, belki ilkti daha en başlangıçta düşüvereceğimiz aşka!
Hani ama şimdi neredeydi O, daha sabah gözlerimizin bebeğiyken?
O şimdi yok…

Gidişiyle doğup dirileceğiz de sanmıştık, ya da ölüp tükeneceğiz. Neydik biz ikimiz? Ne olduk, ne olacağız demeliydik…
Şimdi susmalıyız…

Ne olduğumuzu hiç bilemedik ki, ne olacağımızı nasıl göreceğiz?

Günün bu vaktinde, aslında karanlığın ve gecenin kırmızılığında, derdimi kimlere anlatıp dillendirsem, sen daha bir kaç saat önce gözlerimin içinde seni bırakıp gitmemem için yalvarandın…

Ben daha birkaç saat geçmişken seninle odamızın içinden ve kırmızı gözbebek tünellerimizden, yüreğine öyle muhtaç düşüyorum ki uçurumlardan; kimseye sesimi duyuramadan, bin parçaya bölünüyor bedenim…

Ya o sözlerin, yakarışın, canının yanması, ayak bileklerinin karıncalanıp şaha kalkması…

Gecenin bu saatinde seni kendime bile anlatamam; suskunluğum sonsuzluk kadar…

Daha önce defalarca içine düştüğüm ve her seferinde daha yoğun daha çetrefilli soruları yanıtlamam gereken bu bilmecede bilgisizim!

Allahım;
O an geldiğinde beni bağışlaman mümkün olacak mı bilmiyorum, çünkü içime giren senin yarattığın duygularım yüzünden her yeni ilişkimi sanki ilk ve son kez yaşıyormuşum gibi hep artan bir coşkuyla yaşıyor ve hatalar denizine düşüyorum. Tam ortalarında dilimlere bölündüğüm sanki sevdalarım değil de, günahlarımın cezasını çektiğim işkence odaları…

Çünkü Allahım; benim için yarattığın gittikçe büyüyen, zorlaşan ve yoğunlaşan aşklarım yüzünden, gittikçe büyüyen hatalara düşüyorum. Günahlarım artıyor. Günahkarım!

Bütün yaratılmışların kaynağı ve sebebi olan senin, bugüne kadar geçirdiğim zamanın her anında yanımda olduğunu bildiğim gibi, bu Dünya’da geriye kalan süremde ve sonsuza kadar da benimle olacağını biliyorum. Sen, atlattığım güç deneyimlerimi, yaptığım tüm hatalarımı, büyük günahlarımı ve sevaplarımı, işte benle ilgili benim hala bilemediğim her şeyi biliyorsun…Attığım her adımda, düştüğüm her yeni sevdada, aşık olduğum her güzelde aklımın, yüreğimden uzaklaştığını hissetmek, garip bir şekilde bunu bilmek ve bunun için hiçbir şey yapamamak beni azaltıyor.

Zaten duygu fırtınalarının güç koşullarından, yoruculuğundan ne kadar yıprandığımı en iyi sen biliyorsun. Aslında bu hislerin, gözlerin ve anıların fırtınasına bedenim ve ruhum aynı anda yakalanıyor, ama güçlü rüzgarların ve buzlu karların her sevdada daha da yoğunlaşan ve artan etkisi önce bedenimde görülüyor. Kimse ilk bakışta ruhumu yakmaya devam eden bu ebedi işkenceyi farkedemiyor. Ve sen Allahım; bunu bir tek sen biliyorsun. Ama ben bu işkencenin gittikçe artan derecesinin nereye kadar yükseleceğini, benim bu kırgınlık ve yılgınlıklarla dolu aşkların sonuçlarına nereye kadar dayanabileceğimi, bu sevdalanma işkencesinin sonu olup olmadığını hiç bilmiyorum…

Bunları hiç bilmiyorum…

Kendim için korkuyorum…

Yüzümü, gözlerimi yıkadığım aynanın önünde, teninin dahi dokunduğu gözlerim ıslak…
Yaşını başını alıp gitse de buralardan, içimdeki o heyecan sana ait ve seninle ilgili ama şimdilik tutsak…

“ve gözlerin gelir geçer içimden”

Evvel zaman içinde sana anlatmaya başladığım masalın içine almaya çalışmış olsam da seni, rüyaydın; kusursuzluğun değilmiş seni Binbir Gece Diyarı‘nda ulaşılmaz, yedi alemin, yeryüzünün ve gökyüzünün, şeyhin en güzel kızı yapan…

Kusursuzluğun değilmiş ya, kusursuzca işlediğin suçlarınmış. Acemiliğinse, hatalarına takabildiğin en zarif en paha biçilmez mücevhermiş…

Artık zaman geçmek bilmiyor…

“Bu da geçer, her sabah kanayacak değil ya?”

Ama üç gün, ama beş gün sonra biter hasretliğimiz…
Nasılsa öğrenecek zaman da yaşlanmayı…

Akrep yelkovanın hükmünde, yelkovan saniyelerin…
Saniye, dakika, saat, gün, hafta, aylar, seneler; işte hepsi zamanın boyunduruğunda…

Ama bugün maalesef kırık aynalara düşmek üzere…
Vakit kuşluk, ancak güneş tepeden de ötede…
Garipliğim sahipsiz bir türküye yenik. Ne yalnızlık, ne de yalnızlığın yandaşları, hiçkimse alnımdaki teri silemiyor. Soğuk terler sıcağa, sonra da kan kırmızısına dönüşüyor…

Günleri daha şimdiden eksilmeye başlayan zorunlu ayrılık zamanlarımız var. Her an birbirini kovalıyor ve uzaklık azalmaya başladı…

Yine de yaklaşan kuru fırtınanın zalimliğini hafifletecek hiçbir sebep yok…
Ama elimizden gelse ipini kendi elimizle çekeriz…
Her şeye rağmen zor günler bir bir azalıyor…

Kurulsa zamanın çarkı keşke gönlümüze göre…
Ancak çaresiz, elimizden gelen tek şey sevmek sevgiliyi, sorgusuz sualsiz ve ummak zamandan daha az zalimlik…
Gün şimdilik kırık aynalara düşse de…