Uzun zaman geçmişti ve ben yıllardır bu karşılaşımı beklediğimi unutmuştum çok zaman önce. Sanki hayatımda hiç olmamışsın gibi davranışım beni de şaşırtıyordu seni kaybederken ve mevsuk bir rahatlama duyuyordum içten içe.

Seninle ilk karşılaştığımız günü hatırlamaya çalıştım önce. Öyle bir gün canlanmadı kafamda çünkü sen hep vardın sanki hayatımda. Ben seninle var olmaya başlamıştım, öncesi çocukça bir oyundu sanki. Anılar geçmeye başladı gözlerimin önünden, uzun zaman önce rafa kaldırdığım anılar; bir pencere, bir müzik, dolunay, boş sokaklar, eğlenceler, gözyaşları, kahkahalar…

Bir karşılaşımdı o gün yaşadığımız ve bir başkalaşımdın sen benim hayatımda. Eskiden yeniye doğru giden gözle görülür bir iyileşme ve başlı başına bir direniş, bir varoluş savaşıydın. Hep benimleydin, bir gün bir başkasını içeriye alacağını ve artık benim olmayacağını düşünmek bile aklımın ucundan geçmemişti.

Seni giderken seyrettim. Hiç sesim çıkmadı. Aslında biliyordum sadece sen olmayacaktın giden. O pencere, o müzik, dolunay, boş sokaklar, eğlenceler, gözyaşları, kahkahalar… Hepsi için bir sondu bu. Zaten yoktular, yaşamıştım ve bitmişti hepsi. Sen giderken tek damla gözyaşı akmadı gözlerimden. Gitme süreci, bitme süreci, gülümser bir ifade, yok oluş…

Bir karşılaşımdı o gün yaşadığımız, son bir kez benim olarak yanımda olmanı istediğimde, çok geç olduğunu algılayıştı.

Ne kadar benimsin, ne kadar bensin, ne kadar geçmişim, ne kadar gençmişim.

Bir karşılaşımdı o gün yaşadığımız, sessiz, susuz, sensiz bir haykırış…