Küçük bir ülkede iki ünlü terzi yaşarmış. Bu terzilerin en büyük özellikleri hazırladıkları giysiye ruh katmalarıymış. Kıyafeti hazırlarken kullandıkları yöntemler birbirinden çok farklı olmasına rağmen yaptıkları elbiselerin güzellikleri hemen hemen aynıymış.

Bu iki terzi yıllar önce çok çok iyi dost olmalarına rağmen kimsenin öğrenemediği bir sebepten dolayı kavga edip konuşmamaya başlamışlar Araya ülkenin ileri gelenleri girsede olay hakkında ne bir şey anlatmışlar ne de ağızlarını açmışlar.

Kraliyet Ailesi,başka bir ülkenin ziyarete gelen Ermiş Kralı  için güzel bir elbiseyi de hediyeler arasına katmak  istemiş. Ancak iki terziyi de çok sevdikleri için iki ayrı kıyafet yaptırmışlar.

Konuk kral ziyareti esnasında hediye olarak almış olduğu kıyafetlerden çok etkilenerek bunları kimin yaptığını öğrenip  tanışmak istediğini söylemiş. Huzurlarına davet ettiklerinde onların sadece birer terzi olmadıklarını ve içlerindeki güzellikleri de görüp aynı zamanda birbirleriyle konuşmadıklarının da farkına varmış. Nasıl olur da bu güzel şahıslar; insanlara emek harcarken, iyilik yaparken birbirlerinden bu kadar nefret eder diye düşünmüş içinden ve olayın nedenini öğrenmek için onlara bir oyun oynamak istemiş.

İkisine birden iki yeni kıyafet için sipariş verdikten sonra günün yarısını bir terzide yarısını ikinci terzide geçirmeye başlamış. İlk terzi kıyafeti daha önceden hazırlanmş kalıpları kullanarak yavaş ve sakince yerlerine diktiğini bu esnada kralın sorduğu sorulara çok sakin ve mantıklı bir şekilde cevaplar verdiğini görmüş. Hatta rahatlığı Kralı bile zorlamış.

Neden konuşmadıklarını söylemeyeceğini bildiği için ilk terziye diğer terzi ile ne farklarının olduğunu sormuş.

“İkimiz de iş bitiminde dünyanın en güzel elbiselerini çıkartırız. O işi önce kafasında tasarlar işe öyle girişir ben ise daha önceden hazırlamış olduğum çeşit çeşit kalıpları kullanarak bitiririm.

İkinci terzinin yanına gittiğinde terzinin henüz işlere başlamadığını görmüş ve kıyafeti kafasında tasarladığını anlamış. Ona sorduğu sorularda gereken cevapları kıyafetleri bitirene kadar alamadığını ancak iş bittiğinde almaya başladığını görmüş.

Ona da aynı soruyu sormuş. Cevap olarak da hemen hemen aynı cümlelerle karşılaşmış.

İkinci gün onlara birbirlerinin nasıl insan olduklarını sormuş. İkisi de birbirlerine iltifatlarda bulunmuşlar .Kralın kafası iyice karışmış ve iş bitiminde ikisini de ziyarette bulunduğu kraliyete çağırmış.

“Her ikinize de yaptığı işlerden dolayı çok teşekkür ediyorum. İkiniz de mükemmel birer zanaatkar ve mükemmel insanlarsınız. Her ikiniz de birbiriniz hakkında  kötü tek bir laf etmediniz hatta birbirinizi yücelttiniz. Bunca insana akıl verip sevap işlediniz peki sorun nedir” diye sormuş.

Birinci terzi söze başlamış “ Biz aynı ustanın çıraklarıyız. Aynı çatı altında öğrendik insanlığı ve zanaatı. İşime başladığımda yardıma ihtiyacım olur ve istediğim zaman onun hala durduğunu görmekten hiç hoşlanmam yardım almadan yaptığım işlerin sonunda da kötü işler çıkarırım. Bu nedenle onunla yollarımı ayırdım.”

İkinci terzi söz almış.”Söylediği gibi bizi aynı usta eğitti. Bize nasıl insan olacağımızı ve nasıl zanaatkar olacağımızı öğretti. Ben işime başlamadan önce düşünmem gerekli, onu kafamda tasarlamam gerekli, benim hazır kalıplarım yok ve düşünmem gerektiğinde devamlı bir şeyler istendiğinde panikliyor ve kafamdaki işleri tasarlayamıyordum ve sonucunda kötü işler çıkarıyordum. Bu nedenle yollarımızı ayırdık.”

             Kral gülümseyerek büyük kapının sonuna kadar açılmasını emretti. Dışarıda onlarca insan vardı. Bu insanlar her iki terzinin de akıl verdiği ve hayatlarına mutluluk kattığı insanlardı.Söz alarak :

“Siz önünüze gelen fakiri geri çevirmediniz, sizden istenen yardım taleplerini geri çevirmediniz, bunca insana aş ve akıl verdiniz ama akıl veremediğiniz iki insan kendinizden başka kimse değil. Anlam veremediğiniz anlaşmazlığınız, ikinizin de içinde bulundurduğu yeteneklere saygı duymamanızdan kaynaklanmış. Önceden 2 kişiydiniz ve birbirinize yardım etmiyordunuz ve kötü işler çıkarıyordunuz. Şimdi ise tek başınıza yine yardım almadan çalışıp işlerinizi bitiriyorsunuz.

Sizler yaptığınız işleri ve insanlığınızı hayatın her anına ve kelimesine taşımışsınız ki bu sizi değerli kılmış. O değerli kelimeler sizin için hayatınızın her saniyesinde mevcut. Ne zaman ki birbirinizi sorgulamaya kalkarsanız gideceğiniz nokta saygısızlıktır. Ne zaman ki yaptığınız yanlışı sözlerle halletmeye kalkarsanız gideceğiniz nokta yine saygısızlıktır.

Daha işin çok başındayken birbirinizi olduğu gibi kabul edip gerçekten dinlemiş olsaydınız, yargıladığınız ve yargılandığınız şeylerin değerleriniz olduğunu önceden görmüş olurdunuz. Size ait olmayan değerler ise eleştirilmek ve bu nedenle birbirinizi eleştirmeden önce iki defa düşünün.

Kral iki tarafın da huzurunda birbirlerinden özür dilediklerini ve sarıldıklarını görüp ülkesine doğru yola koyulmuş.

Terziler aynı çatı altında büyük bir yer açmışlar. Alt katta yeni kalıpları düşünüp yaratan bir terzi üst katta ise daha önceden calıştığı kalıplara yenileri eklendiği için çok daha iyi elbiseler yapan bir terzi.

Şimdi onları tüm dünya biliyor ve saygı duyuyor.

Sonuç olarak hepimizin bu dünyayı algılayış biçimi vardır.Bize öğretilen değerlerin bütünü bir işi doğru dürüst yapmaktan geçer.Sevgi ve saygı da buna dahil. Peki hepimiz doğruları yapmaya çalışıyorsak neden hala anlaşamıyoruz?

İnsanların kötü yanlarıyla uğraşmayı bırakın. Onu değiştirecek iki şey vardır; saygı ve sevgi.

Saygı ve Sevgilerimle

Akın AKSOĞAN