Çaldın kapıyı ansızın, girdin içeri ve sordun : “Güneşe ne kadar bakabilirsin, çırılçıplak gözlerinle?”

Ağustostu, gündüzler kısalıyordu, alnında sabaha karşı ilk sevişmenin tuzu hala sırılsıklam duruyordu…
Gölgelerimiz uzarken, herhangi bir denizin kenarında çok çabuk akşam oluyordu…
Geceye ve yine birleşmeye az kalıyordu…
Zaman ölüyordu…

Aşkın kabarıyordu ve hep sabaha karşı azıyordu kediler. Şimdi bir mahzende üstü örtülü minderler var, altına bakmaya korktuğumuz. Tuğla köşelerdeki hint işi lambalara muhtaç bir çocukluk da geçirmedik şansımızdan, hep vardı elektrik faturasını ödeyecek paramız. Ama hep sabaha yakın uykuya dalınan kalitesiz uykularımız oldu ve hangi sebepten olduğu hiç belli olmayan, yine de açlıktan olduğuna inandığımız mide ağrılarımız vardı. Neye aç olduğumuzu bir tek ikimiz bilirdik.

Kırmızı şaraptan başkası dudağımıza yakışmazdı ya, hep çok içerdik, ilk önce hangimiz görecekti şişenin dibini. Ateş dansı eden birkaç mum da olmasa asla açmazdık şişeleri.
Ne derdimiz vardı anlamazdım; Aşkın zindanından mı kaçmıştık, yoksa düş müydü bu bu kör kuyuda gördüklerimiz?

Gün içinde kuyunun dibinden sadece üç-beş dakika görebildiğimiz yukarıdaki güneşe , ne kadar bakabilirdik kör olmadan?

Ben, kör olmayı göze alana kadar!
Sen?

Sen “beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın…”

Altı Temmuz İkibinAltı…

Kırk kere Maşallah günü böyle doğuşuna

elimiz el, gözümüz göz

bin kere şanslıyız kalbimiz yürek

aklımızda kana suskun aşk…

Şimdi bir eski şarkının güftesi inliyor

ardımızda onlarca sevildiğini sanan kız

bu saatler biraz hırçın geçiyor

şimdi hatırlanan o şarkının bestesi hırsız

yüreğini kaptırdın ya meçhule

buna da şükür

bu günbatımında tek parçasın hala

ve tek!

Aşkından daha başka ne ister

aşksız kadın?

Git bir aynada kustur kanını

orda başka burda başka düşler satılık

hangisi ucuz hangisi sıcak hiçbirini beğenemeyiz

aşktan başka hiçbir şey yok ki verecek!

Bu saat o saat değil,

bu yaş o yaş değil

bir tek bu dudak o dudak

aklımızda kana susamış bir aşk…

Buna da şükür, geçecek elbet

şimdilik tek parça kalmış aklımız

kafatasımızda bin milyon cin zıplıyor

rengimiz mora çaldım çalacak bir sarı

en koyu rakı şimdi içiliyor

kebap mangalda cayır cayır

parmağın mı yanan yoksa yanmaya hazır?

Bilinen tüm cevaplar yeni soruyu bekliyor

kesin iş var bu işin içinde

karnımız hala aç…

O kadar küskün durmasaydı ya gözlerin

mutlaka açardım kapılarını yüreğimin…

Buna da şükür

elimiz hala bir el

kapımız hala açık…

Ağlarsan

ağlarsın

gözyaşını içerim kanarak…

Unutmuşluk sevdaysa

sevdadır

çoktur sadece ve tükenmek üzere…

Akşam

işte şimdi akşam

evlerde soluksuz ninniler

sıkılırsan

özleyebilirsin

gözlerin nereye akar

kime…

Hayalin gelir

aslın geçer düşlerimden

ben sana susamışım

sana yanmışım

yanılmışım bu yaz ikindisinde

dişi köpekler oynaşıyor dışarda…

sofra kuruluyor telaşla

beyaz peynir ve kavun

kokusuna ancak rakı yakışır

sen ağlarsın

ben gözyaşını içerim…

sensizlik kör bir kuyu

umut aşığın neşesi

istersen seversin

istemezsen gidersin

iç geçirip derince

yanakların ıslanır

kulak arkana dolan su

oldukça tuzludur…

bu saatten sonra

sen anlatırsın

ben dinlerim

mutlaka ağlarsın

gözyaşını içerim…

–

hg

Haziran,2006

uykusuzluk kalmazdı

yalnızlık yaşamasaydı şehirde

aşk akıyor kırlangıç gözlerinden

bu yaz sıcak değil sanki cehennem

henüz güneş doğmadı bile

çığlık çığlığa bir sohbet

bu kuşlar geçen seneki yavrular…

artık boğazından rüzgar geçmiyor

ikindi sohbetleri donuk

sonrasında beş çayı neye yarar

likör tadından daha keskin

bir öpüşmekten daha sulu

unutulmuşluk hep var

kalmazdı uykusuzluk

dirilmeseydi ölüm

ağır bir hava var…

hayal gibi şimdiki sessizlik

herkes düşünüyor

dizlerin titriyor ellerin üşüyor

aşkımsın ya bundan öteye ne var

herhangi bir sarayda prensesler ağlıyor

gün batmadan daha ay doğmuş

işe bak

yalnızlığın dirildiği yerde

uykusuzluk çoğalıyor…

duman tüter alnının çatından

yarılır göğsün iki yanından

gelmezse gelmez

sevmezse sevmez

ruya bu ya

gerçek nerde gizlidir bilinmez

sen bir gittin

taş bebekler atıldı okyanuslara

o sular ki masmavi gözyaşından bile

kanun taksimi geç kaldı artık

bir hicaz hüsran

biraz terkedilmişlik

biraz

acemaşiran…

yalnızlığın yaşadığı bu şehirde

uyku gözlerinde

hayal gibi…

keskin tarçın kokusu gözlerinden akar…

–

hg

Ağustos,2006

Deniz mavi gözlerin aynı tenin beyaz

İki dişin arasında göğüslerin mora çalar

Sen o ilk seviştiğimiz tarihi üst köşeye yaz

Bakarsın telefon tellerinde unutulur sesim

Birkaç papatya falı kadar sıradan

Tüketilen son iki gün önünde susturulmuş. . .

Daha dünden önce dolu bir ayda

Sırtındaki ter damlasına vuran yakamoz

Parmak uçlarıma değen ıslaklığın

Hangi baharat tadıysa dilime gelen

Bu geçmişten bile anımsayamadığım

Gün doğumu kadar çocuk heyecanlı

Hep bir gün batımı kadar cefakar

Hadi be ordan sen de kimsin öpüştüğüm

O sen olamazsın dudağını ısırdığım

Kararsız çöl ikindisi girmiş uykun bölünmüş. . .

Şaşkın gözlerin sözlerin anılara mı gömülmüş?

Git hadi git artık bitecekse limonlu çayım

Daha dün değil miydi ekşi tatlı tadım ağzında

Ahh  be ah ordan kaydım göbeğinden dilim kaygan

Sanki uyanıp uzun bir hayal gecesinden gittik

Diz titrek kalp vurgun yemiş boşalmış yürek

Boşalmış içi gergin kalplerin

elde var tebessümün. . .

Deniz mavi gözlerin aynı ve muhteşem

Hep açık durmalı bakmalı okyanusa hatta

Kapamadan uyumasını öğrenmelisin bence. . .

Herhangi bir viyolin konçertosu ezberledim uykumda

Azıcık dinledin oysa sana besteledim

Binbir gece masallarının Prensesi, Aslı

Şimdi Sultan-ı Yegah Sirto ve mahur makam

Nihanvendlerden dört yapraklı bir yoncasın artık

Rüzgardı önceydi sonraydı yaladı boynunu

Kıskandım ama öpüşü benden ıslak mı olacak

Balıkçı koyunda gizliden sevişen kumrulara

Bir de tekneden ayrılamayan martılara inat

Zulaya sakladığımız ancak bir şişe bayat şarap

Açsak da çeksek kafaları sarhoş olsak

Çünkü akşam Eylül akşamı. . .

Geliyor geçiyor işte aşklar kalmıyor yadigar

Sözlerin göğsüme sırtlama giren hançer

Uyku haram can kurak toprak gibi çatlak

Deliyor geçiyor denizin dalga sesiyle birlikte

Ağzımın içinde inleyen kadınlığın eriyor. . .

Deniz sakin ruhumuz çalkantılı vücudun kıvrak

Şimdi bir çalıntı beyaz kağıt parçasına

Sözcükler diziyorum inci boncuk

Topuklarına sıkılan dil kurşunlarıyla

İrkiliyor bacakların, baldırlarında

Oynak bir haftasonu dergisi

Boylu boyunca serilmiş

Geçen yazın en huzurlu günü. . .

Sana bu dizelerle kızıl hayatımızın

Haritasını çiziyorum utangaçlığım geçiciydi

Gördün sen de

Kabaran dudaklarımızın en çoğu sende kalacak mutlaka

Ki kadınsın yumuşacıksın. . .

En çoğu sende kalacak sevişmelerimizin

En derinde hissettiklerin çoğu da bende. . .

O sarılmalarımızın iç çekişlerin hepsi

Sende kalacak kiralanmış bir tutam cinsel tuz gibi

İçinde kalacak boğazında düğümlenmiş

Bir aldatma senfonisi. . .

Tatlıdır çünkü bedava sirke baldan bile

Ödünç alıp geri vermediğin yüreğim

Bilemezsin tabii şimdiden

Bende gizli sonsuz sevişler

Dudağımın iki yanından dökülür hep sevdanın suyu

Ve ağzımın içinde saklı sırrım

Dilimden dökülen herşey ve söyleyemediklerim

Ağzıma geri tıkılanlar yani

İşte hepsi ve kırmızı gül kıvamında sıcak şarap

Az tarçınlı bol portakal kabuklu biraz karanfil

Sonrasını anlatmaya dil varmaz yürek dayanmaz

Benim en güzel yerim

Ağzımın içinde gizlidir. . .

Bir tene vurulmayacak kadar doymuş

Akla gelmeyecek hesaplarım hep eksik çıkıyor

Hangi kadının adı kaldıysa gözümde

Bir daha görmesin iki gözüm

Çünkü akşam işte şimdi gerçek Eylül akşamı

Yağmur yağdı yağacak bir hal almış gökyüzü

Hani akrep düştüm düşecek olur ya

yelkovanın emrinde

Sonbaharın yaprakları gibi rüzgarla işbirliği sesin

Sözlerin hep uçucuymuş

Gördüm ben de

Daha dünden önce masmaviydi ruhun üstelik

İşe bak süt beyaz bir gelecektin şüphesiz

Hatta belki taklacı güvercindin kara çaldı vücudun

Şimdi biraz fazlasın artık suskun gözlerim

Yürekte bir yumruk birkaç dublelik mezesin

Hiç gözyaşlarının ağzına dolduğu oldu mu senin?

Ne ağlayabilirsin gözbebeklerinden hıçkıra hıçkıra

Ne bir kelime çıkartabilir dilin

Oysa ağıt üstüne ağıttır duruşun

Gözyaşların ağzına doldu mu boğulursun. . .

Deniz mavi göğüslerin mor olur

Teninse bahse gerek yok bembeyaz

Renk değiştirdiğin anları bilen biri olarak

Eylülü vuruyorum işte tam burada

Perde kapanıyor ve sahne değişmek üzere

Gelsin kostümler gitsin dekorlar

Sahne farklı insanlar aynı

ikinci ve

Son perde. . .

Biz ki en kısa zamana hem göl kenarı sessizliği

Akdeniz’in tuzunu kattık hem tene öpüştük

Doymadık gerçi sevişmeye salkım saçak

Birleşmek yerine bu dünyadan öteye ölümsüzce

buz kristal ayrılığı seçtik paramparça. . .

Bunca sevda gördü onca dert yenilmez buna

Öyle bir çırpıda aşktan düşüp kırılan yürek

Böyle hüzün tatmadı unutmaz kederini

Ne kadar içse nasıl ağlasa bitmeyecek. . .

Bir masal bir son bir taht bir kerevet

Hani üç elma düşer ya

Tadından kimsenin yemeye kıyamadığı

Hani nerde kimde kalmış o yasak meyve

Unut hadi ağzımdan yediğini yavru kuş gibi

Daha dünden önce gizli Korikos koyunda

Yeşil bir maviydi tuzlu tenin. . .

dut ağacının altında

kulağında kumruların duası

tahta masada sessizliğin şarkısı

bir gül kuruyor dillerimizde

sarı mı sarı

aşktan geriye kalan yine aşk

şimdi biz ayrıldık mı

hani nerde gökkuşağı

hadi bakalım artık mutlu muyuz

yollar sabahları çok uzar

yalnızlığa açılan

son bir perde kalmıştır oyunda

herhangi bir gölge değil

dut ağacının altındayız

elindeki çiçek dikenli bir tel

onu seven acısına katlanır

hangimiz bülbül

sen misin gül olan

bülbülün güle aşk-ı ilanı zor

ilanından öteye

sevda kalmadı diye yüreğinde

aşk-ı inkarı zor…

dut

ağaç

gül

bülbül

bu sevda ikimizi de

dut yemiş bülbüle döndürür…