Hep kokun vardı burnumda…gülüşlerin ise hep hafızamda
Dokunuşlar bir yerde ahlak ise bir kuru çamurun içinde
Ne Ahmeti tanıdık ne de Haticeyi
Biz bir yerdeydik, aynı zamanda her yerde
Sen… yalnızca sen
Hep yanımdaydın, aşklaydın… sonun hep başındaydın
Ama boş kaldı her şey
ne komidin bir şey hatırlatıyor bana Ne Pazar yeri
Ne annemin verdiği yüzük, ne de birlikte içtiğimiz sonsuzluk sevgileri
Sen yoksun şimdi aslında hiç olmadın ki…

Getirmeye çalıştım seni
Sadece sorun nerden nereye olacağını bilemediğimdi
Sen yoksun, ben sonsuz tokluk içindeyim şimdi
Bilemediğim ülkelerde gördüğüm kartpostallardaki ejderhalar gibi
Ateşim bitti…
Ne mutfak sen kokuyor ne de yatağım seni hatırlıyor
Sen yoksun aslında hiç olmadın ki…

Bozduk galiba kumdan kuleleri
İçimizdeki meleklere olan özlemlerimizi
Haramı sevdik, sevdin, belki de sevdiniz
güzeldir günah olan…
Akıcı, berrak ve duru ama sabırsızca
Ama sonu çoğu zaman hüsran
Şimdi sen yoksun hiç olmadın ki
Aslında ben hiç yoktum ki.

İkili bir cemaattik, diniydik, kutsaldık ve dokunulmazdık…

Bilmiyorum…

Korktum ilk defa birini yalnız bırakmaktan
Sana mahçup olmaktan
Korktum kendimden,
Kendime yapacağım zararlardan
Bilmiyorum…

Keşke yaşayabilseydim aşkı
Ama biliyorum aşk tek kişilik
Aşk şımarık
Ama aşk yalnız
İnan korktum kendimden
Sensizlikten
Ebediyettten
Bilmiyorum aşkım…

Ben seni sonsuz kokulu kaplardaki kokuları duyarak sevdim.
Bencilliği es geçtim
Ben seni ölesiye sevdim

Sen benim son sınavım
Yalnızlığım
Haylazlığımsın
Sen benim gül kokulu
Bilinmez aymazlığımsın.

Sen kokumsun ama
Sensiz bu kokusuz topraklarda ne yaparım
İnan bilmiyorum aşkım

Rasim Özgür Dönmez