Hayaller aleminde geziniyorum…Gökkuşağından kayıyorum…Pollyanna ile tanıştım…

Pollyanna’nın bir ricası var Alaaddin;  sihirli lambanın cinine söyler misin? Mutlu sonla bitsin tüm masallar…

Kaleminin kağıt üzerinde çıkardığı sesi her zaman çok sevmişti…Ama bu sesin yankısını herkesin kendisi kadar çok sevmediğini  fark etti…Bunu; yazılarının yansıması gözlerle buluştuktan sonra çıkan uğultudan anlamıştı…Gerçekçiydi…Okulda hayat bilgisi kitabından düşünce özgürlüğünü okuduğunda, öğretmeninin sırtını okşadığını hatırlıyordu…

Sırtında yine bir el vardı ama ağırlaşmıştı…Kalemi üzerinde baskı kuruyordu…Onu istediklerini yazmamaya zorluyordu…Mutlu sonlar duymak istiyordu yazarın sırtındaki eller…Daima mutlu sonlu masallar…Sırtındaki el gün geçtikçe daha da ağırlaşıyordu…Ezildiğini hissediyordu ağırlığın altında…Kalemini bile oynatamaz olmuştu…

 Alaaddin,  sihirli lambanın cinine söyler misin ? Dileğini geri almak istiyor Pollyanna…Belki de  dileğini geri alırsa; insanlar mutlu sonlu masallar için ısrar etmezler kalemlere…

Dışarda yağmurun kokusu var,
Benim üzerimde senin…

Nasıl da mühürlendi yüreklerimiz birbirinde,
Nasıl da bağlandı tutkuyla bedenlerimiz
Kulağım telefonda,
Ben her an senin yolunu gözlerim…

Ben hep gelecek güzel günleri beklerim,
Bahçesinde el ele yıldızları izleyebileceğimiz evimizde,
Her an yanımda olabileceğin…

Ben seni beklerim sevgilim…
Gel ki fısıldayayım kulağına
Ne çok sevdiğimi seni,
Gel ki dinsin özlemimiz,
Durulsun fırtınalar…

Sen demirlediğim son liman,
Tek sığınağım…
Kıştan sonraki baharım,
Sen aşkın diğer adı
Bense sonsuza dek sadece senin ”kadının”…

[Diğer B. Selin Kale Şiirleri için Tıklayın]

Uzaktalar martılar yine
Bir mevsim daha bitiyor
Yıldızlar geceye dönmedi
Sen Çünkü Yoksun …

Uzaktalar gemiler yine
Dalgalar savruluyor
Yıldızlar geceye dönmedi
Sen Çünkü Yoksun …

Esen meltemler
Adres dinlemez
Eser lodoslar
Beni sürer uzaklara
Beni bırakma
Uzaktır bu mevsim
Ayrılıklara
Bu şarkıda…

[Koray Tanar]

Gökyüzünü izlerken kaybettiği eşyalarının yıldızlara gittiğini düşünürdü. Büyüdükçe hayallerini yıldızlarla yıkamaya başlamıştı. Onları gökkuşaklarıyla bezedi…

Yıldızlara gitti. Kapıyı çaldı. Ona cesaret verdiler. En büyük pusulası olmasını dilediler hediyelerinin. Aldı. Yüreğine yasladı…

Bedeni geceyi kucaklıyordu. Etrafını karanlıkla kaplıyordu. Kararlıydı, aynaya bakacaktı. Kendini seyretmeyeli ne kadar da uzun zaman olmuştu. Tanıdık çehresini görememekten korkuyordu. Bu düşüncesi hareketlerini yavaşlattı. Ağır ağır aynaya doğru yürümeye başladı…

Elini yüreğine koydu. Yıldızların verdiği hediye tam kalbinin üzerindeydi. Adımlarını sabit ivmeyle hızlandırmaya başladı. Gözleri kapalıydı. Gözlerini açmaya çalıştı. Ama beyninin göz kaslarına gönderdiği bu hareket emrini duyguları reddetti. Açamadı . Kalbini elledi. Cesareti bedenine serpiştirdi ve gözlerini yavaşça araladı…

Kalp ritmi hızla artıyordu…

Uzun uzun izledi görüntüsünü…

Baştaki hayal kırıklığının yerini kabullenme almıştı. Sonra yeni görüntüsüne alışmaya başlamıştı…

Herkes cesaret edemezdi bu aynaya bakmaya. Yapımında yoğun miktarda hayal gücü kullanılmıştı. Yıldızlarla yıkanmış, gökkuşaklarıyla bezenmişti. Ruhunu gösteriyordu insanın. Bakmak için cesaret gerekiyordu…

Belki de sırf bu yüzden insanlar yok eder hayal güçlerini büyürken…

[Melis Koçer]

ne geceler ağladım sessizce sensizliğe
nasıl da aldandım yalan gülüşlere
nasıl bağlandım ellerine
nasıl da sevmiştim herşeyimle…

oysa her günün buğusuna adını yazdım
içim titredi sana her baktığımda,
günler, aylar, yıllar geçtiğinde bile hala
ilk günkü gibi delicesine çarptı her buluşmamızda yüreğim…

meğer kumlara yazmışsın sen sevdamızı,
bir gün bir rüzgarla uçtu gitti hepsi,
oysa ben erişilmez sanmıştım
hiç düşünmedim bir saniye bile sensiz nefes almayı,
ama sen gittin, beni nefessiz bıraktın,
sonra ölüyorum sandım,
afalladım…

şimdiyse sen bittin
ben yüreğime yeniden baharı getirdim
yeniden yeşerdi dallarım,
ama biliyor musun yine de inceden sızın var,
bazen diriliyorsun seni gömdüğüm topraklardan…

nefret mi desem, keşke mi desem tam bir karşılığı yok duygularımın,
belki gerçekten bir yalandın,
belki de gerçekten sen de çok yaralandın,
inan bilmiyorum…

ben yine bir gecedeyim,
bu gece çok uzun zamandır ilk defa çıkageldin,
sen eskiden de, yalnızlığı da beraberinde getirirdin
hala herşey aynı,
sen geldin,
yalnızlık da seninle geldi…..

[B. Selin KALE]

Caddelerde ismini
Duvarlara yazan bendim
Sokakta oynayan
Çocuklar gibi şendim
Senin olsun ay gece
Hatırlatır bu caddeler
Seni bana

Sustu poyrazın
Dinlendirmiyor artık beni
Martılar dönmüyor
Haber gelmiyor artık senden
Senin olsun
Masum papatyalar
Açmıyorlar bu mevsimde

Senli olan adımlarda
Bu yağmurlar benimledir
Islanan caddelerde
Aldatışlar seninledir

Gönlüm ağlıyorken
Bana bir kez bak
Hayatın armağanları
Senin olsun al…

Hep kokun vardı burnumda…gülüşlerin ise hep hafızamda
Dokunuşlar bir yerde ahlak ise bir kuru çamurun içinde
Ne Ahmeti tanıdık ne de Haticeyi
Biz bir yerdeydik, aynı zamanda her yerde
Sen… yalnızca sen
Hep yanımdaydın, aşklaydın… sonun hep başındaydın
Ama boş kaldı her şey
ne komidin bir şey hatırlatıyor bana Ne Pazar yeri
Ne annemin verdiği yüzük, ne de birlikte içtiğimiz sonsuzluk sevgileri
Sen yoksun şimdi aslında hiç olmadın ki…

Getirmeye çalıştım seni
Sadece sorun nerden nereye olacağını bilemediğimdi
Sen yoksun, ben sonsuz tokluk içindeyim şimdi
Bilemediğim ülkelerde gördüğüm kartpostallardaki ejderhalar gibi
Ateşim bitti…
Ne mutfak sen kokuyor ne de yatağım seni hatırlıyor
Sen yoksun aslında hiç olmadın ki…

Bozduk galiba kumdan kuleleri
İçimizdeki meleklere olan özlemlerimizi
Haramı sevdik, sevdin, belki de sevdiniz
güzeldir günah olan…
Akıcı, berrak ve duru ama sabırsızca
Ama sonu çoğu zaman hüsran
Şimdi sen yoksun hiç olmadın ki
Aslında ben hiç yoktum ki.

İkili bir cemaattik, diniydik, kutsaldık ve dokunulmazdık…