Benim Rüzgarlarım

Bugün şehrin bağrında benim rüzgarlarım esiyor. Estikçe aklımı kıyılarıma götüren, mis gibi deniz kokusu taşıyan, saçımı başımı birbirine katarken içimdeki özgürlük duygusunu uyandıran yumuşacık, ılık ılık ama bir o kadar da baştan çıkarıcı rüzgarlarım esiyor.

Ne kış vakti Torosların üzerini örten beyaz tabakanın etkisiyle estiğinde buz gibi kesen kuzey rüzgarları, ne limonata gibi havalar, ne kavuran çöl sıcaklarını getiren rüzgarlar beni bu hale getiriyor.
Sanki hatıralarım uçuşuyor havada, sarhoş oluyorum. Evimden uzakta bu rüzgarı kokladığım seferler ve yerler aklıma geliyor. Ne garip, basit bir hava akımı, tıpkı kokular gibi, insanı nasıl da zamanın içinde bir o ana bir bu ana savurabiliyor!

Kıyılarıma geri dönmek benim için kavuşulamayacak bir sevgili gibi. Hem içim acıyor özlemle, hem de evimi bu kadar yakınıma getirdiği için rüzgarlarıma teşekkür ediyorum. Bu günlerde bir yandan da çok ama çok sinirli oluyorum; geri dönmektense, özlemeyi tercih ettiğim için… Yerinde bu rüzgarları koklamadığım için… Ulaşamamayı yeğlediğim için…

Belki, gerçek sevgiliyi de bulmak veya istemek veya yaşayabilmek de bunun gibi birşey. Insan, hayat onu yarı yolda bıraktığı zaman ona her zaman umut verecek, hayal ettiğinde özlemini duyacak sevgilisine ulaşmamayı tercih ediyor. Belki onu da sıradanlaştırmamak için, belki de kendini mutlu etmek için elinde her zaman kalacak olan son kozu da kaybetmemek için… Özlemi duyulan, hayali kurulan yerler, aşklar, duygular zamanla insanın aklında mükemmelleşiyor, yaşandığında ise ister istemez tükeniyorlar.

Onun için belki de özlemeyi tercih ediyorum. Hayalimdeki duyguların suretleri ile, bir gün geri döneceğim yerlerin benzerleri ile kendimi avutuyorum. Şu anda hala elimi attığım her şey tükeniyor. Her şeye ve herkese, ama en önemlisi, kendime rağmen tüketmemeyi öğrenene kadar ben özlemeyi tercih edeceğim ve bu rüzgarlar da benim için esmeye devam edecek…

27 Mayıs 2009