Aslında Hiç Yoktun ki …

Hep kokun vardı burnumda…gülüşlerin ise hep hafızamda
Dokunuşlar bir yerde ahlak ise bir kuru çamurun içinde
Ne Ahmeti tanıdık ne de Haticeyi
Biz bir yerdeydik, aynı zamanda her yerde
Sen… yalnızca sen
Hep yanımdaydın, aşklaydın… sonun hep başındaydın
Ama boş kaldı her şey
ne komidin bir şey hatırlatıyor bana Ne Pazar yeri
Ne annemin verdiği yüzük, ne de birlikte içtiğimiz sonsuzluk sevgileri
Sen yoksun şimdi aslında hiç olmadın ki…

Getirmeye çalıştım seni
Sadece sorun nerden nereye olacağını bilemediğimdi
Sen yoksun, ben sonsuz tokluk içindeyim şimdi
Bilemediğim ülkelerde gördüğüm kartpostallardaki ejderhalar gibi
Ateşim bitti…
Ne mutfak sen kokuyor ne de yatağım seni hatırlıyor
Sen yoksun aslında hiç olmadın ki…

Bozduk galiba kumdan kuleleri
İçimizdeki meleklere olan özlemlerimizi
Haramı sevdik, sevdin, belki de sevdiniz
güzeldir günah olan…
Akıcı, berrak ve duru ama sabırsızca
Ama sonu çoğu zaman hüsran
Şimdi sen yoksun hiç olmadın ki
Aslında ben hiç yoktum ki.

İkili bir cemaattik, diniydik, kutsaldık ve dokunulmazdık…